Gelezen: Jeroen Smit, “De Prooi

Een raad van bestuur die als los zand in elkaar zit. Een topman die er geen eenheid van weet te maken. Drie strategische business units die redeneren en opereren vanuit hun eigen belang soms tot grote schade van andere strategische business units. Klanten die in de kou staan.
Los zand, grote ego’s, geen samenhang, geen strategie. Gigantische suboptimalisatie. Erg ontluisterend en onthutsend.

Het is een uitgangspunt van iedere methode voor projectmatig werken, een project heeft een opdrachtgever nodig. Het is bijna een dogma.

Tegelijkertijd zie ik in de praktijk opdrachtgevers die maar matig functioneren en die dan ook het functioneren van een projectleider eerder belemmeren dan bevorderen.

Dus: hebben we echt voor ieder project een opdrachtgever nodig?

In “The Birth of Plenty” geeft Bernstein aan dat zelfexpressie en empowerment leiden tot versterking van de democratie.

"... that a population that is empowered, self-actuated, and able to make free choices strengthens democracy, not the other way around."

Ooit stond projectmanagement gelijk aan de activiteiten die projectleiders uitvoerden. Praktijken die zij zelf hadden ontwikkeld. Projectmanagement was dat wat projectleiders deden. Het kwam voort uit een intrinsieke drive van mensen die projecten deden om hun werk beter en beter te doen.