Soms zit er een enorm risico in nietige feiten. Dat soort zaken is helaas nooit voor 100% te voorzien. J.K. Kelly geeft in “Moon Lander, How We Developed the Apollo Lunar Module” dit voorbeeld van een minimale wijziging in een systeem met grote gevolgen.

The manager of a plant assembles every morning his 30 supervisors to recount with German thoroughness all that went wrong the day before. He was making the same mistake treating every fault and every blemish as a special cause, to be tracked down and removed. As it turned out, most of his systems were stable. He was thus making things worse, and guaranteeing forever this elevated level of trouble. How could he know?

Laatst vertelde iemand vol vuur dat de lessen die werden geleerd door een nieuwe manier van kennismanagement te beoefenen zeker omgezet zouden gaan worden in aanpassingen van procedures, checklisten, e.d. Op het gebruik van die procedures wordt uiteraard ge-audit. En bij positieve audits behoudt het bedrijf zijn certificaat. De geleerde les wordt in de procedures vastgeklonken om het in de toekomst beter te doen. Dus om iets goeds te herhalen. Maar nog veel vaker om iets slechts in de toekomst te voorkomen. Procedures zijn er vooral om fouten te voorkomen, waar zou je ze anders voor opstellen?

Tijdens het IPMA-congres dit jaar (2018) kon je Joost Kerkhofs horen zeggen dat eigenaarschap en pro-activiteit geen gedrag zijn, want je kan het niet nadoen. Inderdaad.

Volgens Hofstadter en Sanders in “Analogie” denken en leren wij via analogieën. Wie meer ervaren is dan een ander heeft zich binnen zijn ervaringsgebied meer analogieën eigen gemaakt. In dit blog wil ik vanuit deze observatie een aantal aspecten van kennismanagement beschouwen.