Bij veranderingsprocessen wordt vaak ook een cultuurverandering “meegenomen”. Weinig succesvol doorgaans. Geen wonder. De acties die ondernomen worden zijn bepaald geen tekenen van een diepe doorgronding van het verschijnsel organisatiecultuur.

In "Wat leiders drijft" schetst Manfred Kets de Vries de drijfveren van leiders. Hun "innerlijk theater" theater bepaalt in hoge mate hoe zij handelen. Dat innerlijke theater is gevormd in de jonge jaren, het komt tot stand in de eerste levensjaren.
Verder schenkt de auteur in dit boek aandacht aan het veranderen van de manier van denken en aan de psychologische dynamiek van organisaties en groepen.

In "Gung Ho!" vertellen Blanchard en Bowles over de redding van een ten dode opgeschreven fabriek. De nieuwe directeur beleeft een ware ontdekkingstocht. Met een indiaan, nog wel. Tijdens die tocht leert ze hoe ze de medewerkers van het bedrijf echt kan motiveren tot optimaal presteren. Zij past de gaven van de eekhoorn, de bever en de gans toe. Jawel! Ik geef het toe: klinkt zweverig. Dat wel. Maar, als ik alles concreter zou samenvatten, dan ben ik bang dat ik uw leesplezier ontneem. Daarom heel kort enkele denkbeelden uit dit boek: maak het werk waardevol, zorg voor gemeenschappelijke doelen en zorg voor gedeelde normen en waarden. Laat aan de uitvoerders over hoe zij hun doelen bereiken. En geef complimenten. Maar... doe dat laatste pas als de andere zaken zijn ingevuld.

Vaak wordt tegenwoordig beweerd dat projecten "uiteraard" risicogestuurd dienen te worden aangepakt. Soms wordt dan zelfs gesproken over "risicogestuurd projectmanagement".
Bij de term en het gedachtegoed van "risicogestuurd projectmanagement" zijn de nodige kanttekeningen te plaatsen.

Jaap Peters en Rob Wetzels leggen in "Niets nieuws onder de zon" nadrukkelijk een relatie tussen chaostheorie en management. Een combinatie die ook mij na aan het hart ligt. De auteurs zetten het chaostheoretisch perspectief af tegen de McDonaldisering, waarin tot in details wordt vastgelegd en voorgeschreven hoe medewerkers moeten opereren en "acteren". In de geMcDonaldiseerde wereld zijn managers ordehandhavers. Vernieuwers zien zij al snel aan voor anarchisten. Vernieuwing wijkt af van de norm en wordt dus niet op prijs gesteld. Terwijl juist vernieuwers zo belangrijk zijn voor het voortbestaan van organisaties.