In Rondom regels stelt Duintjer dat het gedrag van anderen, uit andere sociale gemeenschappen, culturen en subculturen vaak onbegrijpelijk is omdat we niet vertrouwd zijn met hun regels. Wij aanvaarden anderen meer naarmate we hen meer begrijpen.
Tolerantie betekent dan dat we anderen aanvaarden ondanks het feit dat we hen (nog) niet begrijpen. Alleen op basis van aanvaarding is het mogelijk om tot onderling begrip te komen.

Deze keer een vrij lange boekbespreking. Het gegeven dat er nogal wat behartenswaardige inzichten in het boek staan is daar zeker debet aan.

Ik begin met een feitelijke samenvatting van het boek aan de hand van de door de auteur gehanteerde hoofdstukken. Aan het eind volgt een slotbeschouwing.

Kijkt u ook weleens maar zo'n kookprogramma waarin de deelnemers steeds de meest onmogelijke uitdagingen krijgen? Waarbij ze in een uur tijd met ingrediënten die ze pas net hebben gehoord een hoog kwalitatief culinair gerecht neer moeten zetten?
Wat mij ontzag inboezemt is dat al die amateurkoks een grote hoeveelheid apparaten en technieken onder de knie heeft. De ene keer wordt iets bevroren met stikstof de andere keer wordt een rookapparaat ingeschakeld of de ijsmachine gebruikt. De koks weten welke instrumenten ze moeten gebruiken en laten de noodzakelijke vaardigheden op hun gerecht los.
Voor ieder gerecht worden specifieke instrumenten en specifieke vaardigheden ingezet.
Indrukwekkend.

Ik schreef hier al vaker over holacratie (lees: “Holacratie en ik”). Ook bij holacratie is er geen sprake van machtstoekenning omdat de macht, of liever gezegd: het leiderschap, is gedistribueerd. Iedereen heeft binnen de aan hem toegekende rollen zelf zeggenschap.

Het is al bijna weer een dogma aan het worden, zo lijkt het. Iedereen zegt het. Weliswaar in varianten, maar het komt op hetzelfde neer. Laatst, ik ben vergeten waar precies, stond het er wel heel expliciet: “Zonder doel kom je tenslotte nergens!” Hoezo tenslotte? Daar zijn wel wat kanttekeningen bij te plaatsen.