Het is bijna standaard geworden dat er bij projecten wordt gewerkt met een stuurgroep. In de tekst “De stuurgroep” betoogde ik dat stuurgroepen eerder “volgen” dan “sturen” maar dat ze wel een rituele waarde hebben.
Laten we die rituele waarde nu even buiten beschouwing laten en kijken naar een stuurgroep die wel stuurt.

In 1983 werd “Rondom regels” gepubliceerd. Hierin deed Duintjer verslag van zijn onderzoek naar wat hij noemt regel-geleid gedrag. Mij frappeerde dat de kenmerken van regel-geleid gedrag zijn te zien en te lezen als regels die gelden voor organisatiecultuur. Reden genoeg om er eens aandacht aan te besteden.

En op dat moment stelde ik vast dat het doel ook maar een middel is ten opzichte van onze bedoeling. En onze bedoeling was iets waar ik mij helemaal niet meer bewust van was omdat we ons doel gesteld hadden. 

Een doel is iets waar je naartoe werkt. De bedoeling is je vertrekpunt. De bedoeling hoort voorop te staan. En te blijven staan. Ook in projecten. Onthouden waar alles om begonnen is.

In een hiërarchie hebben medewerkers doorgaans weinig zeggenschap. Het is voor hen heel moeilijk om voet aan de grond te krijgen voor nieuwe ideeën. Sommige, vooral jonge, medewerkers proberen nog weleens wat. Vanuit hun heilig vuur en met hart voor hun organisatie proberen zij soms iets nieuws uit. Als zij één of meerdere keren hun neus gestoten hebben, dan neemt de bereidheid om de nek uit te steken af. Medewerkers hebben daarmee de neiging te aanvaarden dat verandering alleen van bovenaf kan plaatsvinden.

 Mensen hebben de neiging om anderen meer te vertrouwen naarmate die meer op hen lijken. Mensen die op je lijken meer vertrouwen is op zijn ergst een vooroordeel. En natuurlijk kan je bedrogen uitkomen. Ook wie op jou lijkt kan immers onbetrouwbaar zijn.