Ieder nieuw boek van Taleb borduurt voort op zijn vorige boeken. Daardoor zit er altijd enige vorm van herhaling in. Ieder boek werkt een eerder besproken thema verder uit. Dat gebeurt ook in “Skin in the Game”. Door die diepgaander uitwerking weet Taleb iedere keer weer te boeien en te prikkelen.

Als ideeën met elkaar strijdig zijn, dan kunnen wij mensen daar slecht tegen. Wij proberen ze rationeel, of op zijn minst rationaliserend, met elkaar in één lijn te brengen. Dit fenomeen heet cognitieve dissonantie.

Bij een cursus gaf de docent aan dat het hebben van een persoonlijke visie gelijk staat aan innerlijk leiderschap. Een visie geeft aan waar je heen wilt. Zonder die visie weet je dat niet en ben je geen “innerlijk leider”, zoiets. Tja, het is een soort definitie.

 

Ik moest bij het bovenstaande citaat gelijk denken aan de plaats die risicomanagement tegenwoordig inneemt binnen het projectmanagement. Het belang ervan is nogal zwaar aangezet in mijn ogen. Ook moest ik denken aan de handboeken die overal opduiken, waarin precies staat hoe je een project moet uitvoeren. In die handboeken krijgt risicomanagement erg veel aandacht. Sommigen spreken zelfs over risicogestuurd projectmanagement. Ik heb al eens iemand horen zeggen dat “we natuurlijk risicogestuurd projectmanagement doen.” In mijn blog “Risicogestuurd projectmanagement?” schreef ik al wat ik daarvan vond.

Gelezen: Kahneman, D., Ons feilbare denken, Uitgeverij Business Contact, 2011 

Daniel Kahneman neemt ons mee in de eigenaardigheden van ons brein. Hij toont ons de beoordelingsfouten die daaruit voortkomen en hij beschouwt de manier waarop economen mensen karakteriseren in hun modellen.