Certificeren, auditeren, evalueren, kennismanagement, leren en verbeteren. Je komt het overal tegen. Er lijkt geen stop op te zitten. Iets wat goed is, dat kan altijd beter. Dus gaan we evalueren, leren en verbeteren. Als we een document opstellen, dan laten we tig mensen meelezen en als het concept af is, dan laten we het nog peer reviewen. En zegt de manager genietend, dat komt de kwaliteit van de stukken echt ten goede. En dat is onmiskenbaar waar. De kwaliteit wordt steeds beter.

 

Al zolang ik me bezig hou met projectmanagement (inmiddels zo’n 30 jaar) komt het begrip baseline in relatie tot planningen langs. Ik heb er nooit zoveel mee gekund. Het is iets dat mij niet helpt bij het realiseren van een project.

We leven in een VUCA-wereld (VUCA = Volatile, Uncertain, Complex en Ambiguous). Ja, dat is een gegeven. Dat maakt het leven soms lastig. Het is mooi dat Michael Blastland er ook iets positiefs tegenover zet. Want ja, als er onzekerheid is, dan kunnen dingen soms ook onverwacht goed uitpakken, en ja, dat geeft hoop.

Organisaties maken voortdurend plannen. Op zich kan dat soms nuttig zijn. Maar ga er niet te star mee om. Want de werkelijkheid is zo weerbarstig dat de condities waarbinnen jouw plan nuttig en slim leek morgen anders uit kan pakken. Want als de context waarin een plan is geconcipieerd verandert, dan is het plan direct aan herziening toe.

Projectmanagementhandboeken vragen nogal wat documentatie van de projectmanager. Er moet van alles worden vastgelegd. En er wordt voor heel veel aspecten aandacht gevraagd. Wie wat langer meedraait, die weet dat al die elementen niet zonder meer tot succes leiden, ook al willen sommige promotors van de methode dat ons vaak wel laten geloven. Zo van: als je dit nou maar allemaal doet, dan komt het wel goed.